Sevgili Gunluk

Hergün aynı dünyaya, 
Kördüğümler içinde uyanınca, 
Bütün zaman, onları çözmekle geçiyor.

Olmayan, bitmeyenden bıkıp, 
Kenara çekilmek istedikçe, 
Zora koşulmuş bir hayat çıkıyor karşıma.

Aklıma açılan bütün kapıları kapatıp,

Anlamsız sesleri duymak istemedikçe,
Sabrım bitiyor canımın içinde...

Ben, en çok sana sustum. 
En fazla senin ardından baktım. 
Siyah akşam, 
En olmayacak zamanlarda oldu. 
Gece bitmedi ısrarla ve inatla. 
Gündüz, beklemekten bıktı zaten. 
Ben, en çok senden korktum, 
Dünyada hiçbir şey korkutmazken beni.

Masallarımda hep başroldün, 
Mutlu olmasada sonu. 
Bütün hikayelerim başlardı seninle, 
Bitemezdi hiçbir zaman,
Gidip sonra dönmezsin diye. 
Ben, kendime en çok seni sordum 
Ve, 
BEN, EN ÇOK SANA SUSTUM...

Hayatı yaşamak yetmiyor. 
Ben zaten ezbere bilirim kendimi. 
Asla korkmam dünyanın çilesinden. 
Asıl yüreğim korkutur beni, 
Yine çıkamazsam diye işin içinden.

Vazgeçilmiş sızılar saklı en derinde. 
Çiçek yerine kurutulmuş gözyaşları var 

KİTAP OLMUŞ SEVDA SAYFALARININ ARASINDA...

Hasretini çekmeyeyim diye,
Zamana karşı efelenmekten, 
Omuzlarımdaki ağrılar dinmez oldu.

Yüzünü görüp, 
Her defasında daha fazla özlemekten,

Aklımı tuttuğum, İÇİM YORULDU...