Sevgili Gunluk

Yatağını bulan su gibidir, damarlarımızda akan yalnızlık.
Karar verdiyse eğer, nereden geçeceğine,
Önüne çıkan bütün avuntuları yıkar, bir daha bulamayacağını bile bile.
YALNIZLIĞIN EN ACIMASIZI İSE,

ALIŞKANLIK HALİNE GELENİDİR…

Hakkettiği kadar değer vereceksin...
Diye bir düşünce vardır ya,
Ben şimdiye kadar bunu gerçekleştiren kimseye rastlamadım.
Sen kalbini verirsin arkadaş...
Kimi içini acıyla doldurur,
Kimi cennet yapar harabeyi.
Öncekilerden kötü miras kalmışsa,
Sana en iyi ihtimalle nefret düşer…

Seni unutmaya çalışırken,
Tembellik ediyorum her nedense.
Anlamadığım konuları tekrar ediyorum.
Anlayabildiklerimden de özet çıkarıyorum.
Kopya çekmeye çalışıyorum diğer hayatımdan,
Seninle ilgili bir tek konuya rastlamıyorum.
Yani hep boş geçiyor günler sensiz,
Bende gürültü yapıyorum kendi kendime.
Konuşanları yazıyorum kara tahtaya,
Hepsi korkup susuyor birden.

Öyle çekilmez bir ceza kalıyorki bana,

Çaresiz aklımdan çıkartmaktan başka.

Aldığım bütün dersler yalan oluyor sonra...

Dün gece seni gördüm rüyamda.
Aslında alışığım ben buna.
Özlemişliğin çarezisliği belkide,
Bu kadar gerçekçi olmasının sebebi.
Yalnızlık bir tarafa,
Sensizlik acımasız bir fırtına sanki.
Gün ışığı bu kadar parlamazken,
Karanlığın en aydınlık zamanı,
Gözlerine baktığım o hasret anı.
Sabır için dualar ederken,
Sensizliğin, bensiz dayanılmaz saatleri
Ruhumun en güzel sayfalarını açıyor sana.
Yani ben savaşırken asi yüreğimle,
Elimde kalan,
Parça parça parçalanmış dalgakıranlar sadece...

En yakınımda kendi öfkem var.

Hayat, akıp gidiyor zaten bana sormadan.

Baştan başlamalara karar verdiğimde,

Sonu gelmiş yolculuklardan yorgun düşmüş oluyorum.

Anlamsızlığın karmaşası tek yürek olup üstüme çökerken,

Gece karanlığında kendimi,

 YALNIZ, YANSIZ buluyorum…